10 juli 2018

“Courtoisie!”

 

Nadat onze Rode Duivels die geel-blauwe kanaries vrijdag terug op het vliegtuig richting Brazilië hadden gezet, verklaarde onze Spaanse (Catalaanse) bondscoach voor de microfoon droogweg dat hij op papier nog nooit een match verloren had. Tactiek is een intellectueel spel, maar goals maken doe je op het veld. Spelers moeten tactiek omzetten in loopacties, slim samenspel, groepsgeest en de ambitie om te scoren. Met tactisch doorzicht alleen kom je er niet.

 

Bondscoach Martinez mag zich gelukkig prijzen met zijn gouden generatie duivels: zij verstaan de kunst om training en inzicht om te zetten in winst, in euforie. Zou het mede te danken zijn aan ons onderwijs? Zit “de school van Lukaku” er voor iets tussen dat hij niet alleen een snelle spierbundel is, maar ook fijntjes ziet wanneer hij de bal moet laten rollen, of zomaar even van positie kan switchen met iemand als De Bruyne?

 

En is dat niet precies wat we verwachten van onze kinderen als het gaat over onderwijs? Dat ze woordjes blokken en grammaticale constructies leren begrijpen, om met die taal dan in dialoog te gaan. Dat ze oude veldslagen bestuderen en inzicht krijgen in de democratische principes van vandaag, om met die bagage als kritische burgers te helpen bouwen aan een samenleving. Dat ze uitblinken in wiskunde, om later bij te dragen aan technologische innovaties.

 

Vlamingen zijn traditionele veelweters, en dat willen we zo houden. Het is ontzettend belangrijk dat ons alom geprezen talenkennis niet verloren gaat. Zowel voor het Nederlands als voor de vreemde talen. Ambitie en excellentie zijn ons handelsmerk. Talent, kennis en inzicht zijn de basis van ons onderwijs.  Maar onze scholen vormen pas echt mensen als we daar ook attitudes aan koppelen. En hierbij moet meer dan ooit burgerschap een expliciete plaats opeisen in ons onderwijs.

 

Jongeren opleiden tot weerbare burgers, tot ambassadeurs van een divers Vlaanderen. Die welbespraakt, in het Nederlands en meerdere talen, kritisch (ook voor zichzelf), assertief met de nodige dosis aan humor en volharding het Vlaanderen van de toekomst maken. Dat is één van de grootste maar ook één van de mooiste opdrachten van onze scholen vandaag.

 

Verbindend burgerschap als “courtoisie” (om par hazard toch maar in de voetbalterminologie te blijven) is niet alleen een hoofs ideaal maar een blijvend streven om met respect voor eigen cultuur en traditie tevens respect te tonen voor die van de ander. Om gezamenlijk verschillen te overstijgen en samen de uitdagingen van morgen aan te pakken.

 

Aan de vooravond van 11 juli, terwijl we nota bene nog maar eens ten strijde trekken tegen de Fransen, is het goed om even stil te staan bij wat we al bereikt hebben. Zes staatshervormingen later is Vlaanderen een sterke regio met grote autonomie. Aan de architectuur zal in de toekomst uiteraard nog gesleuteld worden. Een sterk Vlaanderen staat verbondenheid met ons land niet in de weg. We gaan niet voor de splitsing van de staat, maar wel voor de verbinding in de straat. Laat ons die Vlaamse feestdag vooral blijven vieren zelfs in een tricolore voetbaloutfit.

 

Categorie: 
 

Volg mij ook via

twitter

Foto's op Flickr

www.flickr.com
hilde.crevits' items Go tohilde.crevits' photostream