10 juli 2017

11 juli toespraak. "Guldensporenviering” Stadhuis Brugge

 

Geachte stadsbestuur, Beste genodigden, beste Vlaamse vrienden,

‘Brugse metten’

Er is geen betere plek om 11 juli te vieren dan hier in het centrum van Brugge, de stad waarvan de inwoners goed 715 jaar geleden moedig in opstand kwamen tegen de onderdrukking van de feodale bezetter. Een gebeurtenis met historische impact, zoals Schepen Demon al aangaf, want de ‘Brugse metten’ zouden mee de aanleiding vormen van de Guldensporenslag. 

Het leverde ons roemrijke helden op zoals de welbespraakte wever Pieter De Coninck en de slager Jan Breydel, beiden Bruggelingen, in de 19e eeuw vereeuwigd door Hendrik Conscience en nog steeds op een steenworp hiervandaan te bewonderen.

 

Een sociaaleconomische strijd werd op die manier ook de strijd van een volk om zijn vrijheid, om rechtvaardigheid en om het behoud van zijn taal en culturele identiteit.

 

In een Vlaanderen waar velen niet in hun eigen taal naar school konden, in een Vlaanderen waar vaak maar 1 kind, bij voorkeur de zoon, per gezin of familie “mocht” verder studeren, maar ook in het Vlaanderen waar mijn vader en moeder uiteindelijk in het Nederlands naar de normaalschool konden gaan, was het historisch verhaal van ‘de man die zijn volk leerde lezen’ zeer herkenbaar. De stuwende kracht van de Vlaamse emancipatiestrijd en de Vlaamse ontvoogding heeft generaties jongeren sterke vleugels gegeven en de juiste voedingsbodem om kansen te grijpen en dromen waar te maken.

 

(Van verleden naar dynamisch toekomst en heden)

En zo is de kracht van Vlaanderen in de eerste plaats de kracht van de Vlamingen. Door dromen na te jagen, te strijden voor idealen, bij tegenslagen op te staan en weer verder te gaan, door kansen te grijpen en uit te blinken, hebben generaties Vlamingen getoond dat de grote kracht van Vlaanderen niet zozeer schuilt in haar romantisch of nostalgisch verleden maar vooral in een dynamische toekomst en een realistisch heden! 

 

(Vlaanderen vandaag, identiteit en diversiteit)

Tegelijkertijd, dames en heren, zien we dat Vlaanderen vandaag, niet meer hetzelfde Vlaanderen is als enkele decennia geleden, laat staan het Vlaanderen van Conscience. Zes opeenvolgende staatshervormingen hebben Vlaanderen welvarender en zelfstandiger gemaakt, tegelijkertijd heeft de verregaande internationalisering er ook voor gezorgd dat Vlaanderen op een paar decennia tijd veel diverser geworden is. Meer kleuren, meer talen, meer culturele achtergronden, …  In de 21ste eeuw is diversiteit ook in Vlaanderen een maatschappelijke realiteit en is het voor ons de uitdaging om van die diversiteit een verrijking te maken, uiteraard zonder daarbij onze eigenheid te verliezen.

En, dames en heren, laat u niets wijsmaken, dit hoeft geen contradictie te zijn!

Het is niet omdat wij gehecht zijn aan mooie kindertradities zoals Sinterklaas en een zwarte piet, dat wij gelijkwaardigheid en multi-culturaliteit in vraag stellen.

Het is niet omdat wij gehecht zijn aan onze officiële feestdagen die gegroeid zijn uit een katholieke traditie dat wij geen respect willen tonen voor andere religies.

Respect vragen voor de eigen cultuur en tradities en respect tonen voor die van de andere zijn net als ‘yin en yang’ niet zozeer tegengestelde maar wel complementaire krachten van eenzelfde principe. Het zijn de twee complementaire bewegingen die noodzakelijk zijn in een ‘samen-leving’ die naam waardig.

 

(Taal = cultureel minimum)

Taal moet daarbij het bindmiddel zijn. Onder onze taal liggen onze gezamenlijke culturele wortels. Een taal is de ziel van een volk en wie die ziel wil doorgronden- laat staan er deel van uitmaken -moet die taal ook beheersen. Het aanleren en ontwikkelen van het Nederlands is dan ook wezenlijk voor een vlotte integratie of het nu op school, op je werk, of in je buurt is. Het is een cultureel minimum om een echte dialoog op gang te brengen en de kansen die Vlaanderen biedt volwaardig te grijpen. Een gedeelde dialoog vergt een gemeenschappelijke woordenschat al dan niet met regionale varianten.

 

Ons sterk middenveld met haar bloeiende jeugd-, sport- en socioculturele verenigingen spelen hierbij een belangrijke rol. Maar de belangrijkste katalysator is en blijft ons kwaliteitsvol en toegankelijk onderwijs. Daarom hebben we met deze regering een goede kennis van het Nederlands stevig verankerd in ons onderwijs.

 

Zo willen we elke kleuter in Vlaanderen tijdig en voldoende op school krijgen met de nieuwe kinderbijslag. We investeren ook veel in extra leraars en middelen voor anderstaligen van kleuter- tot volwassenenonderwijs. Bovendien willen we elke leerling niet alleen het noodzakelijke basisniveau Nederlands meegeven, maar ook sterk literatuuronderwijs om hen de culturele ziel van onze taal in al haar schoonheid te leren waarderen.

 

Van de andere kant moeten wij er ook voor zorgen dat we als Vlamingen onze veelgeprezen meertaligheid niet verwaarlozen. Daarom versterken we het taalonderwijs in het basisonderwijs en geven we in het secundair de mogelijkheid om ook niet-taalvakken in een andere taal te geven. Want hoe rijk onze eigen taal ook moge zijn: ‘De grenzen van mijn taal zijn de grenzen van mijn wereld’, zoals Ludwig Wittgenstein het treffend zei. En in het Vlaanderen van de 21ste eeuw is het in ieders belang om onze vensters op de wereld open te houden.

 

Dames en heren,

 

De weg die Vlaanderen op 6 staatshervormingen en 30 jaar tijd heeft afgelegd is enorm. In 1985 bedroeg de begroting van de Vlaamse Raad 2 miljard euro, vandaag is dat 20 keer meer. En dit werpt zijn vruchten af. Vlaanderen is en blijft de groeimotor van ons land. De goederenexport van Vlaanderen bedraagt zowat 300 miljard euro per jaar; met een exportratio van 125% zijn we internationaal wereldtop. Het gemiddeld inkomen in Vlaanderen ligt 16% hoger dan in Wallonië en Brussel, goed voor een vierde plaats in Europa. De economische groei en werkgelegenheid stijgen in Vlaanderen sneller dan in Wallonië en Brussel.

 

De opeenvolgende staatshervormingen hebben het mogelijk gemaakt te investeren in onderwijs, in zorg, in mobiliteit. We gebruiken de nieuwe hefbomen voor het versterken van ondernemerschap en innovatie, maar ook om een sterk sociaal beleid te voeren. Van het moederhuis tot het rusthuis is Vlaanderen intussen over ons leven bevoegd. Vlaanderen is zo ook de meest sociale deelstaat van het land geworden, denk maar aan onze eigen zorgverzekering, onze sociale bescherming en onze onverdroten inzet om het best mogelijke onderwijs in te richten voor élke jongere.

 

En dat laatste is nodig, want 1 op 10 haalt vandaag zijn diploma secundair onderwijs niet. Iedereen een job tegen 2025 is in Vlaanderen haalbaar, maar- en dit vind ik nog fundamenteler, iedereen een diploma of kwalificatie moet dat ook zijn.

 

Goed 35 jaar na de regionalisering is ons Vlaamse onderwijs wereldtop. Zowat de helft van de Vlaamse jongeren heeft vandaag een diploma hoger onderwijs. En sta mij toe even chauvinistisch te zijn op dit punt: het doet me genoegen om te zien dat West-Vlamingen het uitstekend doen in de onderwijsstatistieken. Ik ben ervan overtuigd dat een verdere uitbouw van het West-Vlaamse hoger onderwijs dichtbij huis die evolutie zal bestendigen en roep onze hogescholen en universiteiten hierbij op geen concurrenten maar partners te zijn om de West-Vlaamse student een rijk en divers aanbod aan te reiken.

 

Dames en heren,

 

De opeenvolgende staatshervormingen waar wij onze schouders onder gezet hebben zijn een krachtig middel om van Vlaanderen ook in de toekomst een zelfbewuste en welvarende regio te maken waar we iedereen kansen geven. Ons baanbrekend vakmanschap, onze hoge productiviteit, ons kwalitatief onderwijs, onze ondernemingszin en sterke sociale cohesie zijn meer dan ooit troeven die Vlaanderen wereldwijd moet uitspelen.

 

(Niet hoeveel staatshervormingen, maar hoe)

Maar een geslaagde staatshervorming wordt niet alleen gemaakt door de hoeveelheid bevoegdheden die erbij komen, maar ook door hoe we ermee omgaan. De eerste focus moet daarom op de uitvoering van de 6de staatshervorming liggen. Ik stel vast dat we momenteel volop kansen grijpen die deze hervorming biedt: de nieuwe kinderbijslag, de Vlaamse sociale bescherming, de hervorming van het arbeidsmarktbeleid, de aandacht voor dierenwelzijn, maar ook de hervorming van de rijopleiding, …. En het is onaanvaardbaar dat de andere regio’s deze Vlaamse dynamiek zouden afremmen.

 

En uiteraard is het werk nooit af. Zo zwemmen bijvoorbeeld Vlaamse Crevitjes nog altijd in federaal water en zo zijn er nog wel wat voorbeelden te vinden. Er zijn dus ook in de toekomst nog hervormingen nodig.

Meer Vlaanderen is in die zin geen eis, het is een logische, historische evolutie die onomkeerbaar is.

 

Dames en Heren,

 

Tot u spreekt een fiere Vlaming. Laten we vandaag hier in Brugge, aan de vooravond van onze Vlaamse Feestdag, trots zijn op wie we zijn, waar we vandaan komen en wat we bereikt hebben. Laten we de rug rechten en de kin heffen, maar laat ons tegelijkertijd met open blik en uitgestoken hand naar de uitdagingen van heden en toekomst kijken. Laten we er samen voor zorgen dat 11 juli ook in het divers Vlaanderen van de toekomst voor elke Vlaming een feestdag blijft om naar uit te kijken ongeacht leeftijd, partijkleur of afkomst.

 

 

Ik dank u!

Categorie: 
 

Volg mij ook via

Foto's op Flickr

www.flickr.com
hilde.crevits' items Go tohilde.crevits' photostream

twitter