17 juli 2017

Vlaamse regering sluit politieke jaar af in

 

Heeft het politieke opbod tussen CD&V en N-VA zich definitief verlegd van de federale naar de Vlaamse regering? Zo lijkt het wel, ­afgaande op de chaos waarmee de regering-Bourgeois haar politieke jaar heeft afgesloten. “Het is alsof we geen enkele beslissing kunnen nemen zonder dat er hommeles van komt.”

“Minister Homans liegt. Er is nog geen definitieve beslissing over de huurwaarborg. Die gaat pas ­omhoog van twee naar drie maanden zodra er ook een huurwaarborglening wordt uitgewerkt.” CD&V-parlementslid Katrien ­Partyka nam de voorbije dagen geen blad voor de mond wanneer het over de N-VA-minister van Wonen ging. ­“Homans doet alsof die verhoging definitief is, maar dat is zeker niet het geval.”

Homans had dat vrijdagavond, na de laatste Vlaamse ministerraad, inderdaad doen uitschijnen. ­Ondanks tegengas van CD&V-collega Hilde Crevits bleef Homans dat het voorbije weekend ook herhalen: er is een akkoord om de huurwaarborg op te trekken van twee naar drie maanden. Ze gaf wel één nuance toe: er is nog veel tijd nodig om alles definitief in wetteksten te gieten.

Een opvallend afwijkende interpretatie van een tekst waarover de regeringspartijen het vrijdag nochtans snel eens waren geraakt. Net hetzelfde is gebeurd met een ander dossier waarover de Vlaamse ministers vrijdag akkoord ­gingen: het jeugdrecht. Voor ­bevoegd CD&V-minister Jo Vandeurzen zijn daarbij geen enkelbanden voorzien, maar volgens N-VA-parlementslid Lorin Parys bestaat die mogelijkheid vanaf nu wel.

Twee belangrijke dossiers die op deze manier in een waas van ­onduidelijkheid baden. Dat is niet alleen schadelijk voor iedereen die precieze informatie wil achterhalen. Het is ook een politieke deuk in de regering-Bourgeois, net voordat de deuren dichtgaan voor het zomerreces.

De partijen zelf proberen het af te doen als “profileringsdrang van individuele parlementsleden”. Maar er is duidelijk veel meer aan de hand. “Het is alsof we geen enkel belangrijk dossier kunnen afronden zonder dat daar hommeles van komt”, is binnen de regering te horen.

Dit chaotische einde van het politieke jaar ligt in de lijn van de voorbije maanden. Niet toevallig zijn het daarbij vooral CD&V en N-VA die voortdurend tegenover elkaar staan. En dat is niet alleen omdat Open VLD in de grote Vlaamse dossiers sowieso relatief onzichtbaar is. Het stramien van de federale regering heeft ook deze coalitie aangetast: profilering van twee partijen die strijden om de titel van de grootste volkspartij. Een strijd die steeds tastbaarder wordt nu de partijen zich stilaan beginnen warm te lopen voor de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2018.

De spanning wordt nog versterkt door interne N-VA-druk op Bourgeois en Homans. Er is binnen de partij al langer wrevel over het feit dat zij minder uit de verf komen dan de federale sterkhouders Jan Jambon en Theo Francken. Daar is nu een verzwarend element bijgekomen. N-VA wil in 2019 met een stevig communautair programma naar de kiezer trekken. Maar dan moet ze wel kunnen aantonen dat wat Vlaanderen zelf doet, ze effectief ook beter doet. Het is aan Bourgeois en Homans om dat te bewijzen voor de ­bevoegdheden die door de zesde staatshervorming naar Vlaanderen zijn gegaan.

De overheveling van de kinderbijslag was op dat vlak een gemiste kans. Het huurbeleid en het jeugdrecht, twee politiek geforceerde dossiers, moesten een herkansing zijn. Al ziet het er voorlopig niet naar uit dat die poging geslaagd is.

Pieter Lesaffer

Inhoud ↑

Categorie: 
Tags: 
 

Volg mij ook via

Foto's op Flickr

www.flickr.com
hilde.crevits' items Go tohilde.crevits' photostream

twitter