14 maart 2018

Zware beroepenlobby

 

CD&V lijkt zijn trofee al op zak te hebben, voor als het straks misloopt met een regeling voor de 800.000 Arco-coöperanten. Binnen de regering spreekt niemand nog tegen dat de job van leerkracht - zowat 100.000 kiezers in Vlaanderen - straks erkend wordt als zwaar beroep. Gewone leerkrachten zouden in het beste geval 2 jaar vroeger kunnen uitstappen, kleuterleiders en leraren in het buitengewoon onderwijs 4 jaar. Alleen in het hoger onderwijs vallen de preferentiële tantièmes - de huidige term voor snellere pensioenopbouw - weg zonder dat er iets in de plaats komt. Net dat laatste maakt het compromis voor de hardliners in de meerderheid blijkbaar aanvaardbaar: dat in totaal zo'n 100.000 van de 350.000 ambtenaren met zo'n tantièmes afstand zullen moeten doen van de voordeelregeling die ze nu hebben. In het hoger onderwijs, de magistratuur en op het spoor.

De kwestie roept vele vragen op. Is leraar echt een zwaar beroep? Het is zeker een nobele en belangrijke professie - iedereen vertrouwt zijn kind liever toe aan een gemotiveerde dan aan een uitgebluste onderwijzer. Maar is L.O. geven op een paterscollege in Melle even zwaar als Metaal in een beroepsschool in Anderlecht? En is een job de facto zwaar te noemen als die gepaard gaat met 3,5 maanden vakantie? En als een klas van 25 joelende tieners runnen zwaar is -wat we niet eens in twijfel trekken -, geldt dat dan ook voor de buschauffeur die hen naar school voert of de keukenhulp die hen voedt? Kortom: kan je van elke functie duidelijk zeggen of ze zwaar is of niet en schuilt de zwaarte niet vooral in de beleving ervan? De omstandigheden? De persoonlijke lichamelijke en psychische kwaliteiten en beperkingen? De collega's? De bazen? De kansen? Het repetitieve? Het afstompende?

De regering heeft zichzelf echt geen plezier gedaan door de term 'zware beroepen' in het leven te roepen. Jazeker, het was en het is nog altijd een lovenswaardig uitgangspunt om het ondoordringbare kluwen aan voordeelstatuten dat nu bestaat bij de overheid te willen vervangen door één systeem voor ambtenaren, werknemers en zelfstandigen op basis van één duidelijke set criteria. De huidige staat van dat kluwen is immers niet het resultaat van werklastmetingen, maar van lobbywerk, cynische machtspolitiek en chantage. Niet de werkdruk of het stressniveau verklaart de gunstige pensioenregelingen bij NMBS, gevangeniswezen of politie, wel de kracht van het stakingswapen.

Maar nooit had de regering het nieuwe systeem met de titel 'zware beroepen' mogen bedenken. Iedereen die er niet binnen valt, voelt zich direct persoonlijk geraakt of schandelijk tekortgedaan. Bovendien maakt het voorbeeld van de leraren nog een veel grotere vrees los: dat de criteria waarover jarenlang zo hard gebikkeld is blijkbaar wel heel ruim geïnterpreteerd kunnen worden als een eendrachtige lobbymachine of een invloedrijke voogdijminister (zoals Hilde Crevits) alle gewicht in de schaal werpt. Waarvoor spreek je dan eigenlijk criteria af? We schreven het hier al eerder en we blijven erbij: de minst onrechtvaardige lijst van zware beroepen is een blanco lijst.

DIETER DUJARDIN

Inhoud ↑

Categorie: 
 

Volg mij ook via

twitter

Foto's op Flickr

www.flickr.com
hilde.crevits' items Go tohilde.crevits' photostream